Stilstand Ontzegd

"Niets wees erop dat ik slechts nu en dan zou leven en voor de rest maar tijd verdoen. Niets is nu meer terecht en ben ik als een boomblad dat stilstand is ontzegd. Ook deze dag vol onvoltooide dromen voldoet aan zijn belofte niet meer terug te komen."


Een reactie plaatsen

Zubaida

Ze was 16 toen ze trouwde, een kind dat nog in de modder speelde zoals ze zelf zegt. Ze trouwde met Mohammed en ze kreeg 12 kinderen. 3 kinderen verloor ze, allen toen ze rond een jaar oud waren, ze kan ze nog precies omschrijven en vertellen hoe ze waren. 9 kinderen bleven bij haar.

Haar man helaas niet. Ze was 31 toen ze weduwe werd, een weduwe met 9 kinderen. Ze redde het alleen, is nooit meer getrouwd en heeft nooit haar handje opgehouden. Nu had haar man haar gelukkig achtergelaten met een beetje geld en een eigen huis. Als ze de huur had moeten betalen had haar leven er anders uitgezien. Nu kon ze voor haar kinderen zorgen. Ze hadden niet veel, maar ze hadden altijd elkaar.

Haar dochters trouwden niet, al kwamen er heel veel families om hun hand vragen. Ze gingen studeren, daar werkte zij voor. Al haar kinderen bleven bij haar wonen. En allemaal, op de 2 oudsten van 15 en 14 na, die gingen werken gingen naar school en studeerden.

Toen ging haar 2e zoon weg, de oudste was ziek en kon niet meer werken, hij voelde zich verantwoordelijk. In Europa was alles beter had men hem verteld, daar was geld, daar was werk. Hij ging. Zubeida huilde 12 jaren lang omdat er 1 kind miste.

Vorig jaar begon de oorlog. Al haar kinderen zeiden haar dat ze moest gaan. Ze moest weer vluchten, ze was al voor 2 andere oorlogen gevlucht. Ze ging. Ze was weer bij die zoon die ontbrak. Ze hield haar eerste kleinkind vanaf het eerste uur in haar armen. Haar eerste dochter trouwde ver weg, en ze was er niet bij. Ze zag de foto’s. Ze zei, als ik daar nu was dan was mijn hart hier, nu ik hier ben is mijn hart daar.

Haar kinderen moesten ook weg. We waren bang voor de boycot. Een land dat afgesloten is van water en voedsel, daar konden we onze familie niet laten.

En nu zijn ze daar in Ethiopie, nog verder weg dan eerst. Zubeida kan niet naar ze toe. Zij kunnen nog niet naar hier. Eerst miste ze er 1, nu mist ze er 8. Zubeida slaapt niet meer.

Ze is mijn tweede moeder, de oma van mijn kinderen. Ik wil dat ze weer kan slapen.

Breng ze thuis

Advertenties


Een reactie plaatsen

Breng ze thuis

Moet je je eens voorstellen dat je je broers en zusjes 12 jaar lang niet zou kunnen zien. En dat op het moment dat je ze wel op kunt zoeken er een oorlog uitbreekt, waardoor ze moeten vluchten. Jij kunt daarna ook niet meer naar ze toe, want het is te ver en je moet elke cent die je over hebt naar hun sturen voor hun onderhoud.

Dat is het verhaal van mijn man, hij kwam als jonge man naar Europa, hopend op een beter leven, helaas had hij vingerafdrukken in Griekenland waardoor hij overal te horen kreeg dat hij terug moest naar Griekenland. Het duurde jaren en jaren voordat ze de vingerafdrukken in Griekenland ongeldig verklaarden, toen was hij in Nederland, het land met het strengste asielbeleid. Al die tijd tot hij eindelijk zijn verblijfskaart in Duitsland kreeg kon hij natuurlijk niet reizen naar zijn familie.

Toen hij uiteindelijk zijn kaart had werd de situatie in Jemen steeds slechter, de Houthi’s hadden Sana’a volledig onder controle. We besloten zijn moeder er weg te halen voor het niet meer kon. Zij kreeg een visum voor Duitsland onder het Europees recht en kwam hierheen zonder problemen. Een korte tijd later werd het vliegveld gesloten vanwege de dagelijkse bombardementen door Saoudi-Arabie. We waren net op tijd.

Hetzelfde Europese recht geld voor ook andere familieleden die finanicieel ondersteund worden, helaas heeft de Europese wetegever ervoor gekozen om dat in een ander artikel te zetten en het eigenlijk te vaag en voor meedere interpretaties mogelijk op te schrijven. Niet verstandig want nu moet eigenlijk iedereen daarvoor naar de rechter. Duitsland voert het in ieder geval niet naar tevredenheid van de Europese Commissie uit, vandaar dat er een klacht loopt. Maar daar zijn we nu vet mee, zo’n procedure kan jaren duren.

En dan kunnen alle Europese instanties het met je eens zijn en mailtjes schrijven naar BuZa en de ambassade, uiteindelijk zijn het tandloze honden. Ze hebben, zolang de klacht van de EC niet is afgehandeld, geen poot om op te staan.

We gaan het dus anders doen maar daarvoor heb ik geld nodig.

Nu ga ik nadenken hoe ik aan geld kom. Want het is niet dat je kunt sparen als je 2 gezinnen met 7 personen onderhoudt. Ik heb dus geen 6000 euro ergens op de plank liggen.. als jullie iemand weten die dat wel heeft.. jullie weten mij te vinden

Dan kunnen ze hierheen komen.

Naar huis.

 

 


Een reactie plaatsen

De deur gaat maar naar 1 kant open

Ik heb een Nederlands paspoort, de wereld is van mij!

Ik was mij nooit zo bewust van dit privilege, ik wist dat het moeilijker was om naar het westen te reizen. Mijn vader heeft wel eens een visum aan moeten vragen voor familie uit Marokko. Maar echt bewust was ik niet. Bewust hiervan wordt je pas als het leven van iemand op het spel staat. En dan weet je ineens dat er 2 werelden bestaan.

Toen ik trouwde met mijn man kreeg ik er een geheel nieuwe familie bij. Een hele lieve Schoonmoeder die nu bij ons woont en maar liefst 5 broers en 3 zussen. Ik heb ze nog niet ontmoet, maar Amien, Ahmed, Abdellah, Muna, Maha, Azhar en Salah zijn mijn familie. Mijn man wilde eerst zijn moeder hierheen halen en dan later op vakantie gaan naar Jemen. Een maand na de geboorte van mijn dochter brak de oorlog uit, vakantie is voorlopig niet aan de orde.

Een familie zonder een Nederlands paspoort, zij moeten ze als ze ergens heen willen reizen een visum aanvragen, welke in normale omstandigheden afgewezen zal worden. En ik kan zo een vliegtuig instappen en zonder problemen naar bijna elk land op de wereld vliegen. Zo zit het grootste gedeelte van de wereld vast, buitengesloten door het westen. Hetzelfde westen dat vrij hun landen in kan reizen, kan werken, bedrijven kunnen stichten, huizen kunnen bouwen en meer. En ja natuurlijk weet ik dat het gaat over geld, geld waar de rest van de wereld op deze manier niet bij kan, een toekomst die alleen weggelegd blijft voor “ons”.

Nu hebben wij het geluk dat we niet in de categorie “normaal” vallen maar in de categorie “Europese wetgeving”, we hebben namelijk te maken met iets genaamd Richtlijn 2004/38/EG de zogenaamde “Freedom of Movement Act.

Uiteraard doen de Duitse instanties elke keer eerst of ze iets aan hun oren hebben, en proberen mij te laten geloven dat we daar echt geen aanspraak op kunnen maken. Dus kan ik dan eerst even de boeken induiken en alle instanties die ik kan bedenken aanschrijven, voor ik het voor elkaar heb. Zo ging het bij mijn schoonmoeder en zo gaat het nu ook, alleen vrees ik dat ik nu een hardere noot te kraken heb. Het zijn namelijk nu broers en zussen en die vallen net in een andere categorie dan moeders. En wij willen er niet 1 laten overkomen maar 7.

Hele families worden door die deur uit elkaar gehouden. Velen kiezen er daarom voor familie in nood via de Balkanvluchtwegen te laten komen. Als je geen andere uitweg hebt dan begrijp ik die keus. Maar wij hebben een andere weg. Onze familie zijn vluchteling en 1 van de broers is ernstig ziek. Ze zijn voor ons bestaan van ons afhankelijk, als vluchteling mag je niet werken in Ethiopië.

Volgens de Freedom of Movent Act moeten de lidstaten van de Unie de toegang en het verblijf van familieleden die niet het rechtstreekse recht hebben en toe “ten laste zijn” van de unieburger (dat ben ik) vereenvoudigen.

En nu ben ik dus bezig met ze hiervan te overtuigen d.m.v. het om de oren slaan van de “Sacharbeiter” met wetten en gerechtelijke uitspraken die al precedent geschept hebben.

Wish me luck!

 

 

 


Een reactie plaatsen

Stilstaan is er nog steeds niet bij

Niets wees er op dat ik slechts nu en dan zou leven..

En nog steeds wijst niets daarop en word mij nog steeds de stilstand ontzegd. Af en toe ben ik moe, doodmoe en zou ik wel eens gewoon echt helemaal niks aan de hand hebben. Er waren dagen bij dan wenste ik dat ik niet meer op zou kunnen staan, gewoon eens in zou storten. Maar ik vrees dat dat niet mijn levenspad is. Je krijgt niet meer dan je dragen kunt en blijkbaar ben ik sterk genoeg, tegen wil en dank.

Als ik nu alles wat mij de afgelopen bijna 2 jaar overkomen is zou neerpennen denk ik dat de meesten zouden afhaken. Dus maar even rustig beginnen.

Eerst maar eens opsommen:

Ik ben getrouwd met een zogenaamde “uitgeprocedeerde vluchteling”, geëmigreerd, heb gevochten met Jeugdzorg wegens de problemen die hun vader veroorzaakte, ben beschuldigd van kinderontvoering, heb alle drie mijn kinderen bij mij gekregen, won de rechtszaak voor het eenhoofdig gezag, haalde mijn schoonmoeder naar Europa voor de oorlog in Jemen uitbrak en ben nu aan het strijden voor 7 zussen en broers. Tussendoor werkte ik fulltime en kreeg ik mijn vierde kind.

En nu heb ik geen idee waar ik als eerste over zou willen schrijven..

Daar ga ik maar eerst even over nadenken.

 


Een reactie plaatsen

Symbool? Voor wie eigenlijk?

Als iemand mij een jaar geleden zou hebben verteld hoe het einde van 2012  en de eerste helft van 2013 voor mij zouden verlopen, dan had ik die persoon doorverwezen naar de RIAGG (of GGD, hoe het tegenwoordig ook heet).

Maar goed, er is veel gebeurd (eigenlijk te veel) en veranderd (maar ook hetzelfde gebleven) en ik heb voor de komende tijd meer dan genoeg schrijfvoer.. nou ja.. als ik daar ooit weer de tijd voor heb. Ik zal beginnen met de meest in het oog springende, bij sommigen deed dat blijkbaar pijn. Lees verder


9 reacties

Tussen de lijntjes kleuren

Woorden horen gegoten in vormpjes en mallenVeren
Precies meten en passen
Woorden gezet in een keurslijf met baleinen
Want dan past het beter bij de mijne
Wijk niet af van de lijntjes en teken zeker nooit daarbuiten
Want anders kun je naar goedkeuring fluiten
Verander nooit één regel bedenk zeker nooit nieuwe
Wij begrijpen dat niet, het is niet hoe het hoort
Ongehoord, onfatsoenlijk die woorden die zwieren door de ruimte en daarbuiten
Waag het niet, en als je het toch durven zal
Dan zal de deur sluiten met een knal

Dat zal je leren mijn regels niet te accepteren!